Met Vincent So, Bas de Backer, Marjolein Tjarks, Stefan de Groot, Matteo van der Does, Matthis Reigersberg, Marck Schriever, Thijs Groenevelt en Fedde Wiersma was Actief een van de grootste deelnemers bij de Nationale Jeugd Meerkampen. Nu volgt een stukje van mij als toeschouwer. Morgen komt er een stukje van deelnemer Marck.

Dit jaar was sprake van een bijzonder sterk toernooi. In elke poule liepen de niveauverschillen gewoonlijk sterk uit elkaar. Van zesde klasse t/m Noordelijke Dvisie. Dan zou je kunnen zeggen: is dat eigenlijk wel leuk? Alle potjes van tevoren al verloren? Da's balen... Lopend door de zaal zie ik Marjolein van een eerste klassespeler winnen. Vijf klasses verschil! Wat verder te denken van onze vriend Vincent die achttien punten pakt tegen Melvin van Kralingen, de kersverse Nederlands kampioen in de B-categorie? En vergeet ik niet Stefan die nipt in vijf sets onderuit ging tegen eerste klassespeler Bas Veenhoven? Eh... onderuit gaan? Integendeel! Deze jongens grijpen deze mooie kans met beide handen aan en spelen vrijuit en vol passie. Met de koffie in de hand zie ik ze tussen de wedstrijden door loeren naar die vage services van andere spelers. En het snelle inspelen van die jonge goden op de achterste tafel. Maar vooral zie ik dat het mooie spel van de trainingen op tafel komt! Na de service volgt steeds vaker een aanval, en de tweede bal wordt met evenveel effect genomen. Tafeltennis is een flitsende sport. Iedereen doet z'n uiterste best om de eerste aanval in te zetten. Vaak met succes, overigens!

Zonder hulp van telbord kon ik in het begin van hun tafeltenniscarrières bij bijna alle negen spelers zien wie er voor stond. En wie achter. Deze luxe is allang niet meer vanzelfsprekend. Balletje op de rand? Pech gehad. Balletje oppakken en weer net zo hard doorgaan. Zelfs na afloop van een wedstrijd vertelt Matthis, die net verloren heeft in de vijfde set, dat hij lekker heeft gespeeld. Dat zijn de magische momenten. Het ogenblik dat je beseft dat het wel goed zit met onze jeugdspelers.